تا به حال به این موضوع فکرکرده ای چگونه می توانم اندوه بزرگی که درگلودارم وبه واسطه اش هرلحظه بغض غریب درمن به اشک می نشیند رامهارکنم؟

حالا که تونیستی ، من باوجودهمه دغدغه هاو دلمشغولی های روزمره وباوجودخستگی باپیداکردن کوچک ترین فراغتی دل به صبوری کاغذها می بندم.

حالا که هرشب چشم به ستاره ها می دوزم ، می خواهم فریادبزنم ای ستاره مرامی شناسید؟آهای ستاره ای که درآن جاراحت نشسته ای مرامی بینی ؟

ازنوع بشرم. شناسنامه ای دارم که برخلاف شناسنامه تو چندبرگ است . اولش تولد وآخرش مرگ ودرمیانه راه دل سپردنی ووصلی وزایشی . گفتم ازنوع بشر.

نترس ستاره اگرچه حقیقت دارد ماآدمیان می آفرینیم ، می سازیم ، می کشیم وویران می کنیم ، بهبودمی بخشیم بعد ستیزازسرمی گیریم ، اشک می ریزیم ودروغ می گوییم ودراندک زمانی حقیقت را می ستاییم .

آری ستاره ! مگرنشنیده ای که اینجاعده ای ندارندتابگذرانند وعده ای داشته های خویش راذخیره می کنندبرای روز مبادا. . . مگرنشنیده ای که اینجاسرزمین دل های شکسته است ؟

مگرنگفته اند که تنها دلیل غم های مافاصله هایی است که بین قلب هایمان می افتد؟ مگرندیده ای اشک های آدم هایی که بخاطربی وفایی دیگران هرلحظه وهرلحظه مثل رودی جاری است ؟

مگربه تو نگفته اندکه اینجادراین سرزمین دیرزمانی ست که دیگرواژه هایی مانند دل به دل راه دارد به هیچ نمی ارزد؟

مگربه تو نگفته اند که سال های درازی است که راه بین قلب هامسدود است ؟

مگربه تو نگفته اند ماهمگی دربازی روزگاربازنده ایم چراکه هرروز بیشترمی کوشیم که تنها وتنهاترشویم ؟ ودراین اوضاع من نمی دانم چرا آشنای سال های دورم رادرازدحام این همه آدم گم کرده ام وهرچه چشم می چرخدبیشتربیشتراحساس غریبگی می کنم بیشتراحساس ترس وتنهایی درجانم رسوخ می کند.

حالا دیگرخواب ازچشم هایم فراری شده وتنها مونسم کاغذهای روی میزم است دلم برای مهربانی هایی که ندارم تنگ شده است وبرای آن آشنایی که مراازدنیای سکوت نجات بدهدمی تپد.

جوابم رابنویس پیش ازآن که بوی غریبگی بیشترازاین درجان ودلمان رخنه کند.

بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــامــــــــــــــــــــــــــن ازعشـــــــــــــــــــــــــق بگـــــــــــــــــــــــــــــــــو . . . . . . . . . . . . . .

يكسال گذشت ديدی چه زودسال 86هم گذشت مثل برق وباد . . .

يك سال عمركمي نيست توي يكسال آدم مي تونه خيلي كارابكنه ، خيلي بلاهاسرش بياد، خيلي بي معرفتياببينه ،خيلي خوشي هاداشته باشه ، خيلي كساش بدنيابيان وخيلي كساشم بميرن مي بيني همه اين اتفاقا همه اين ماهها همه اين هفته ها همه اين روزها ، ساعتها ، دقيقه ها وثانيه ها يه سال وتشكيل ميدن بدونه اينكه خودت بدوني ويااينكه متوجه باشي يكسالت گذشته يكسال بزرگترشدي يكسال پيرترشدي ....

هرچقدرسعي مي كنم قشنگ بنويسم اميدواركننده بنويسم نميشه بزارخودم باشم من نمي تونم ادادربيارم بابا من ازعيدابدم مياد به كي بايدبگم نمي دونيدكه چقدرآخه سخته تاديروزبابهترين كسات سال ونو كني ولي ديگه اونانيستن چطوري طاقت بيارم وقتي كه يادم مياداگه الان بودبهم اولين نفري بودكه عيدي داده بود چطوري يادم بره وقتي روكه همه دورهم جمع ميشديم ومي گفتيم ومي خنديديم چطوري ازيادم ببرم كه ديگه نيست باخاطرات چندسالش چه كنم ؟؟؟؟

خداميدونه چه سال تلخي بود خيلي تلخ اونقدرسختي داشتيم كه يادمون رفت بابا پاييزه ، بابا زمستون اومده بابازندگي جريان داره ولي نداره بچه هادلم پره خيلي پرمي دونم دارم چرت مي نويسم

پس ديگه ادامه اش نميدم . . .

فقط ميگم همتونودوست دارم قده ستاره هاي آسمون كي ميدونه چندتاستاره توي آسمون هست ؟؟؟؟

شبيه دورترين شهربعداسكله ها

نوشته اند توراپشت خط فاصله ها

تو كي به آخراين متن بازمي گردي ؟

كي ازبهارخبرمی دهندچلچله ها؟

نوشتی عاشق "ده چشمه " ام كه درباران

هنوزبوي تورامی دهندسنبله ها

چهارهفته به ويرانگری‌ می انديشم

شبيه مردن شهری بدست زلزله ها

مچاله می شوم ومثل نامه اي ازبغض

مقدراست بميرم كنارباطله ها

نوشته اندكه ديگرتوبرنمی گردي

وزيراشك فرومي رونداسكله ها . . . .

عيد همتون مبارك

شایدنوع بشربه سرنوشتش خیانت کردچون خداوندبه اونزدیک نبوداودردل مردم رویای عصری رانهاده بودکه درآن همه چیزممکن بودوسپس رفت تاخودش راباچیزهای دیگرمشغول کند.

دنیاخودش رادگرگون کرده بود،زندگی دشوارترشده بود، اماخداوندهیچ گاه بازنگشته بودتارویاهای انسانهارادگرگون سازد

همیشه ناامیدبود وانتظارمی کشید

که توی برگه های دفترش،قطارمی کشید

عبورلحظه ها،فضای گنگ ایستگاه وباز

صدای ساعتی که راس شش،هوارمی کشید

برای رسم شکل رفتنش،سه رنگ تیره داشت

وهی ازاین مدادهای کهنه،کارمی کشید

رسید ودیدروی سنگ مرمری نوشته اند:

کسی که ناامیدبود وانتظارمی کشید.

فریادکشیدم ، فقط یک بار ، بعدقرن هاسکوت.اما گوش هاآنقدرکربودندکه فریادی راکه تاعرش خدارفت نشنیدند.

واژه هارابه غُل وزنجیرکشیدند ، کلمات راازچوبه دارآویختند ، مهرسکوت راباتمام قوابرلبهایم زدند ، دست برگلوی عشق نهادندوخفه اش کردند. آرزوهایم رابه آتش کشیدندوچشم هایم رابرتمام روشنایی ها بستند.بگذاربکشند ، بگذارآتش بزنند ، بگذارعشق رادرتمام دل هاخفه کنند.

پرنده شکسته بالی بودم درحسرت پرواز،ان زمان که احساس کردم اشتیاق پروازدرمن پیدامی کندوآن وقت که خواستم اوج بگیرم وتلافی کنم یک عمرنپریدن راآنچنان بال وپرم راشکستی تادیگرهوس پروازبه سرم نزند،نمی دانم چرا؟

کافی بودبه من می گفتی نه !اگرپروازی بودمقصرتوبودی واگرتو نبودی من هم نیست می شدم.طوری بالم شکست که دیگرامیدپروازم نیست،مقصرتویی،تویی که گفتی با منی وپشت وپناهم درحالی که نبودی ،تنهامن رادل خوش می کردی .

دیگر دلم رابه که خوش کنم؟؟؟